Көтә-көтә

Көтә-көтә гомер үтә икән,
Көтәбез дә һаман ашыгабыз.
Иртәгәдән бәхет башланыр, дип,
Бүгенгене читкә ташлыйбыз.

Еракларда бәхет бардыр кебек,
Юллар ягын карап яшибез.
Үзебезгә килгән шатлыкларны
Күрмичә дә узып китәбез.

Матур сүзләр күңел җылытса да,
Һәрбер сүзгә ышанып бетмә.
Күккә карап йолдыз эзләгәндә,
Янәшәңдә янган утны сүндермә.

Гомер дигән озын юл түгел ул —
Борылышы күп тә, көтмәгән.
Бәхет, бәлки, безне көтеп тора,
Тик без генә аны күрмәгән.