Киттем, ләкин онытмадым

Күпләр сорый: «Нигә киттең читкә?
Туган яктан нигә ераксың?
Нигә кайтмыйсың соң, юллар көтсә,
Туган җирең сиңа кирәк бит?»

Китү җиңел түгел туган җирдән,
Күңел белән бергә китәсең.
Туган йортның һәрбер тәрәзәсен
Ераклардан искә төшерәсең.

Монда тормыш башка, юллар башка,
Башка телдә кешеләр сөйләшә.
Тик күңелдә туган якның җиле
Һаман минем белән бергә яши.

«Нигә кайтмыйсың?» — диләр тагын,
Ә җавапны әйтү бик авыр.
Кайту өчен кайчак юллар түгел,
Күңелдәге сәбәп кирәк, дуслар.

Туган якны ташлап китмәдем мин —
Үзем белән алып киттем аны.
Кайда гына яшәсәм дә дөньяда,
Туган җирем минем җанымда.

Ләкин бер көн кайтырмын мин анда,
Күптән көткән таныш юлларга.
Туган өйнең ишеген ачып кереп,
Сагынганым әйтермен туганнарга.